W dniu 12 września 2025 r. w siedzibie Instytutu Ochrony Środowiska – Państwowego Instytutu Badawczego (IOŚ-PIB) w Warszawie oraz online odbyła się konferencja pt. „Shaping the Future of the EU ETS: Lessons, Challenges, and Pathways for Reform”. Wydarzenie było współorganizowane przez Centrum Analiz Klimatyczno-Energetycznych (CAKE) działające w KOBiZE/IOŚ-PIB oraz Florence School of Regulation – European University Institute (FSR EUI). Spotkanie zgromadziło przedstawicieli administracji publicznej, przemysłu oraz ekspertów zajmujących się polityką klimatyczną i funkcjonowaniem EU ETS.
Warsztat otworzył Maciej Cygler (CAKE/IOŚ-PIB), podkreślając znaczenie współpracy polskich i europejskich instytucji badawczych w zakresie rozwoju narzędzi analitycznych wspierających politykę klimatyczną. Zaznaczył, że wydarzenie wpisuje się w cykl działań podejmowanych w ramach projektów LIFE ENSPIRE oraz LIFE COASE, których celem jest wsparcie procesu reformy EU ETS oraz budowanie wiedzy i dialogu na temat przyszłości systemu handlu uprawnieniami do emisji.
Sesja 1 – prezentacje FSR EUI
Pierwszą sesję rozpoczęła Marie Raude (FSR EUI), przedstawiając kluczowe wnioski z projektu LIFE COASE w prezentacji pt. „Key findings from 20 years of the EU ETS”. Zaprezentowała wyniki analiz obejmujących dwie dekady funkcjonowania unijnego systemu handlu emisjami, wskazując zarówno na jego skuteczność w redukcji emisji, jak i wyzwania związane z dostępnością danych oraz ich spójnością. Podkreśliła, że EU ETS jest coraz bardziej złożonym mechanizmem, do którego włączane są kolejne sektory i który inspiruje do rozwoju kolejnych systemów handlu emisjami na świecie. W wystąpieniu zwrócono uwagę na wysoki udział sektora energetycznego i przemysłu (EU ETS) w Polsce w emisjach ogółem, ale należy zauważyć, że udział ten w ostatnich latach maleje. Ciekawy obraz daje również statystyka wejść i wyjść podmiotów z systemu EU ETS w Polsce – najwięcej następowało pomiędzy kolejnymi fazami EU ETS w 2008 r. i 2013 r., a także w latach 2021-2022, podczas kryzysu energetycznego (wysoka inflacja, wysokie ceny energii i uprawnień do emisji). Omówiono również kwestie deficytu uprawnień w instalacjach od 2013 r. oraz rosnącą aktywność podmiotów na rynku. Od 2013 r. polskie instalacje zaczynają mieć deficyty uprawnień, z uwagi na mniejszą liczbę bezpłatnych uprawnień, które stopniowo muszą kupować na aukcjach.
Następnie Lea Heinrich (FSR EUI) przedstawiła nowy projekt – LIFE NETS. Jest on kontynuacją działań podjętych w ramach LIFE COASE i zakłada stworzenie europejskiego centrum wiedzy o EU ETS. Projekt będzie rozwijał zestaw wskaźników służących m.in. do monitorowania funkcjonowania systemu, analizował zachowania rynkowe, sposób wykorzystania przychodów z aukcji oraz dążył do poprawy jakości i przejrzystości danych.
Sesja 2 – prezentacje CAKE/KOBiZE
W drugiej sesji głos zabrali przedstawiciele CAKE/KOBiZE. Marta Rosłaniec omówiła reformy EU ETS analizowane w ramach projektu LIFE ENSPIRE, przedstawiając główne kierunki zmian w systemie oraz wyzwania związane z jego rozszerzeniem na kolejne sektory i regiony.
Następnie Jakub Boratyński (CAKE/KOBIZE) zaprezentował analizę dotyczącą mechanizmu CBAM w prezentacji pt. „EU CBAM: Carbon Content and Cost Estimates for 2030–2035”. Nasz ekspert przedstawił dwa scenariusze dotyczące mechanizmu CBAM – w obecnym kształcie oraz po rozszerzeniu zakresu sektorowego tego podatku (m.in. o produkty przetworzone) i wyniki analizy pokazujące potencjalne skutki tych scenariuszy na wielkość eksportowanych do UE emisji, przychody UE z CBAM oraz koszty importu. Podkreślił, że poszerzenie listy produktów objętych CBAM kilkukrotnie zwiększyłoby wielkość emisji związanej z importem, przy czym aż 15 krajów odpowiadałoby za 75% wbudowanych emisji w imporcie do UE. Najbardziej narażone na dodatkowe koszty będą sektory cementu, żelaza, stali i aluminium. Jakub Boratyński zwrócił uwagę, że CBAM, choć koncepcyjnie prosty, w praktyce jest skomplikowany w implementacji. Wyzwaniem będzie m.in. weryfikacja rzeczywistych emisji deklarowanych przez importerów oraz sposób ustalania cen certyfikatów CBAM (część państw spoza UE może np. sztucznie zawyżać te ceny w swoich systemach). Zaznaczył również, że kluczowym czynnikiem wpływającym na przychody z CBAM są ceny emisji poza UE – obecnie analizy CAKE zakładają, że mogą być one średnio o 60% niższe od cen uprawnień EU ETS, co w istotny sposób kształtuje skalę przychodów. Z tego względu, jak podkreślił, CBAM nie powinien być traktowany jako trwałe źródło dochodów dla budżetu UE, lecz raczej jako narzędzie ochrony konkurencyjności europejskiego przemysłu i zachęta do tworzenia systemów handlu emisjami w innych krajach.
Sesja 3 – dyskusja panelowa
Kulminacyjnym punktem wydarzenia była dyskusja panelowa „Future of the EU ETS post-2030”, moderowana przez Macieja Cyglera. Podczas dyskusji omówiono kluczowe wyzwania stojące przed EU ETS w perspektywie 2040 r. W panelu udział wzięli:
Robert Jeszke (CAKE/KOBIZE) w swojej wypowiedzi odniósł się do wyzwań związanych z realizacją celu redukcji emisji do 2040 r. oraz do kierunku, w jakim powinien ewoluować EU ETS. Podkreślił, że jeśli prace nad nową architekturą systemu nie zostaną podjęte w odpowiednim tempie, osiągnięcie zakładanych redukcji będzie niezwykle trudne. Zdaniem Roberta Jeszke kluczowe jest znalezienie właściwego balansu pomiędzy redukcją emisji a utrzymaniem rozwoju gospodarczego w UE, ponieważ zachowanie konkurencyjności przemysłu europejskiego pozostaje absolutnym priorytetem. Wskazał na narastający problem carbon leakage i rolę CBAM jako nowego instrumentu ochrony przemysłu, który (mimo że nie jest rozwiązaniem idealnym) ma istotne znaczenie globalnie. Zaznaczył także konieczność uwzględnienia w systemie małych instalacji, a także zapewnienia płynnego przejścia pomiędzy ETS1 i ETS2, które będą generowały zupełnie różne koszty dla uczestników. Szczególną uwagę poświęcił roli jednostek offsetóych i CDR (removals), podkreślając, że w przyszłości konieczne będzie stworzenie nowej instytucji zarządzającej tymi instrumentami. Odniósł się również do znaczenia międzynarodowej współpracy, zarówno poprzez rozwój projektów LIFE analizujących systemy poza UE, jak i poprzez wykorzystanie jednostek offsetowych w ramach art. 6 Porozumienia Paryskiego. Według Roberta Jeszke możliwość wykorzystania offsetów powinna być większa niż obecnie proponowany limit 3%, przy jednoczesnym zapewnieniu jakości i wiarygodności kredytów wprowadzanych na rynek. Robert Jeszke zwrócił uwagę na potrzebę przemyślenia przyszłości mechanizmu rezerwy MSR, który nie spełnia już swojej roli, gdyż był projektowany w zupełnie innych realiach gospodarczych. Zaproponował utworzenie do Europejskiego Centralnego Banku Węglowego (ECCB), który miałby zarządzać zarówno rezerwą MSR, jak i nowymi instrumentami, takimi jak jednostki offsetowe oraz CDR. Dzięki temu możliwe byłoby elastyczne reagowanie na przyszłe wahania cen i zapewnienie większej stabilności systemu. Podkreślił także, że EU ETS potrzebuje elastyczności, przewidywalności i pragmatyzmu, które często umykają unijnym regulacjom. CDRy, choć bardzo kosztowne, będą musiały zostać włączone do systemu poprzez instrumenty takie jak kontrakty różnicowe CfD. Jednocześnie konieczne będzie rozwijanie współpracy z innymi regionami, aby wspierać globalne redukcje emisji, a nie tylko koncentrować się na rynku wewnętrznym UE. Odnosząc się do przyszłości ETS2, Robert Jeszke zauważył, że jego wprowadzenie jest naturalną ewolucją systemu i niezbędnym krokiem w kierunku redukcji emisji w sektorach, które dotąd nie były nim objęte. Zaznaczył jednak, że sytuacja w poszczególnych państwach czł. jest bardzo zróżnicowana, dlatego kluczowe będzie zapewnienie odpowiedniego czasu na dostosowanie się oraz rozważenie ewentualnych wyłączeń dla wybranych państw.
Simone Borghesi (FSR EUI) podkreślił inspirujący charakter projektów realizowanych przez CAKE i IOŚ-PIB oraz ich znaczenie dla dalszego rozwoju ETS. Wskazał na potrzebę konsolidacji systemu i pełniejszego wykorzystania przychodów z aukcji uprawnień, które mogą skutecznie wspierać redukcję emisji, jeśli zostaną odpowiednio zakomunikowane i przejrzyście wykorzystane. Szczególną wagę przywiązał do lepszego dostępu do danych o ETS – bez szybkiego i pełnego dostępu trudno tworzyć rzetelne rekomendacje. W tym celu nowy projekt FSR będzie rozwijał działania w zakresie poprawy przejrzystości, wizualizacji danych i komunikacji. Odnosząc się do Mechanizmu Rezerwy Stabilizacyjnej (MSR), Borghesi uznał, że działa on poprawnie, ale wymaga reformy – przede wszystkim przekształcenia w mechanizm cenowy z korytarzem cenowym, który zwiększy przewidywalność systemu. Ekspert podkreślił także międzynarodowy wymiar ETS, kluczowy dla osiągnięcia neutralności klimatycznej. Jak stwierdził, cel redukcji na 2040 r. jest realny, ale wymaga silnej woli politycznej. ETS powinien stać się benchmarkiem dla innych regionów świata, pokazując, że ambitna polityka klimatyczna może iść w parze z rozwojem gospodarczym.
Paweł Różycki (MKiŚ) zwrócił uwagę, że obecnie trwają intensywne negocjacje dotyczące polityki klimatycznej do 2030 r., a w przyszłym roku rozpoczną się rozmowy nad nowym celem na 2040 r. Podkreślił, że kluczowe znaczenie ma sytuacja geopolityczna, zwłaszcza wojna w Ukrainie, która wymusza uwzględnienie potrzeb zwiększenia produkcji militarnej. W tym kontekście rozważane są rozwiązania pozwalające na ulgi w ETS dla sektorów, które wspierają przemysł obronny – takich jak chemikalia, stal czy cement. Odnosząc się do konkurencyjności europejskiego przemysłu, Różycki nawiązał do raportu Mario Draghiego, wskazującego na wyzwania wobec rosnącej potęgi gospodarczej Chin. W tym świetle rozszerzenie CBAM i dalsze utrzymanie części darmowych uprawnień uznał za konieczne, by uniknąć ryzyka deindustrializacji. Po 2030 r. – jak zaznaczył – kluczowe będzie zwiększenie elastyczności systemu ETS, m.in. poprzez szersze wykorzystanie mechanizmów kompensacyjnych, takich jak removale i offsety. W tym zakresie dużą rolę może odegrać ECCB, które pozwoliłoby stabilizować system i obniżać koszty dla przemysłu. Różycki podkreślił także znaczenie współpracy międzynarodowej i korzystania z doświadczeń innych państw, zwłaszcza sąsiadujących, które borykają się z podobnymi wyzwaniami. Jego zdaniem Polska powinna aktywnie wykorzystywać te dobre praktyki w unijnych negocjacjach i uważnie słuchać głosu krajowego przemysłu. W odniesieniu do przyszłości MSR zaznaczył, że obecny system nie jest wystarczająco przewidywalny. W perspektywie długoterminowej konieczna może być jego transformacja w ECCB, które lepiej odpowiadałoby na wyzwania „end game” unijnej polityki klimatycznej.
Renata Auchimik (PKN Orlen) wskazała, że dostępne w ramach inicjatyw takich jak Clean Industrial Deal środki sięgają jedynie kilku milionów euro, podczas gdy realne potrzeby inwestycyjne sektora przemysłowego to ok. 15 mld EUR rocznie. Z tego powodu przedsiębiorstwa obawiają się o konkurencyjność (szczególnie w branży rafineryjnej i chemicznej), gdzie koszty emisji przewyższają korzyści z mechanizmów takich jak CBAM. Auchimik zwróciła uwagę, że MSR, poprzez mechanizm anulowania EUA (invalidation mechanism), skutecznie ograniczył podaż uprawnień (ponad 2,5 mld uprawnień EUA), co w praktyce działa jak dodatkowy, ukryty cel redukcyjny. W efekcie eksport produktów rafineryjnych staje się trudny, a brak wsparcia (np. rozszerzonej darmowej alokacji dla eksportu) grozi deindustrializacją: część firm może zniknąć z rynku. W swoich rekomendacjach dotyczących EU ETS podkreśliła potrzebę: utrzymania części darmowych uprawnień, rozwoju infrastruktury wodorowej oraz wsparcia inwestycji.
Podsumowanie
Konferencja organizowana w ramach projektów LIFE ENSPIRE & LIFE COASE stworzyła przestrzeń do wymiany doświadczeń i poglądów na temat dotychczasowych osiągnięć oraz przyszłych kierunków rozwoju EU ETS. Prezentacje i dyskusje pokazały, jak istotne są reformy systemu w kontekście unijnych celów redukcyjnych do 2040 r. i neutralności klimatycznej w 2050 r. Wydarzenie podkreśliło także rolę projektów LIFE, zarówno zakończonego LIFE COASE, jak i nowo rozpoczętego LIFE ENSPIRE oraz LIFE NETS, w budowaniu wiedzy, tworzeniu narzędzi analitycznych i wspieraniu procesu decyzyjnego na poziomie krajowym i europejskim. Ponadto, wsparcie jakie daje CAKE/KOBiZE, nasze projekty, analizy, wyniki i działania pomagają nam w codziennej pracy i są nieocenionym wsparciem dla pracy w administracji centralnej.
Serdecznie zapraszamy do udziału w warsztacie “Shaping the Future of the EU ETS: Lessons, Challenges, and Pathways for Reform” organizowanym w ramach projektów LIFE ENSPIRE & LIFE COASE, który odbędzie się w formule hybrydowej (MS Teams oraz biuro IOŚ-PIB, Słowicza 32).
Podczas spotkania przedstawiony zostanie i omówiony aktualny stan prac i wyzwania polityki klimatycznej UE, zmiany w systemie EU ETS, kwestie związane z CBAM oraz wyniki analiz i projektów wspierających rozwój tej polityki w Polsce i Europie – LIFE ENSPIRE (CAKE) oraz LIFE COASE/LIFE NETS (FSR EUI, Florencja).
Wśród zaproszonych prelegentów znajdą się eksperci z Polski z Ministerstwa Klimatu i Środowiska, PKN Orlen oraz Centrum Analiz Klimatyczno-Energetycznych CAKE/KOBIZE, jak również z European University Institute we Florencji.
W dyskusji panelowej uczestniczyć będą:
Warsztaty są bezpłatne. Konieczna jest rejestracja [Link]. Wydarzenie będzie miało formę hybrydową i odbędzie się zarówno w siedzibie IOŚ-PIB (liczba miejsc ograniczona, rejestracja możliwa do poniedziałku, 08.09.2025), jak i online za pośrednictwem Microsoft Teams (liczba miejsc bez ograniczeń, rejestracja możliwa do piątku 12.09.2025).
Wydarzenie będzie prowadzone wyłącznie w języku angielskim.
Podczas Kongresu środowiskowego ASEKOL PL w Pabianicach, który odbył się w dniach 4-5 września 2025 r. Jakub Boratyński, Ekspert CAKE wygłosił prezentację pt. „Ślad węglowy pod lupą – CBAM jako wyzwanie i szansa dla biznesu”. Była ona poświęcona celom i założeniom mechanizmu CBAM – mechanizmu dostosowywania cen na granicach z uwzględnieniem emisji CO2.
Podczas prezentacji omówione zostały aktualne regulacje i wynikające z nich obowiązki dla przedsiębiorców, ułatwienia wprowadzone w ramach pakietu Omnibus, a także perspektywy związane z kolejnymi etapami wdrażania CBAM. Przedmiotem prezentacji były również wstępne szacunki wielkości i kosztów tzw. wbudowanych emisji związanych z importem produktów do Polski, dla aktualnej listy produktów podlegających regulacji i dla hipotetycznego scenariusza jej rozszerzenia.
Szczegółowa implementacja ogólnych zasad wskazanych w poprzednim punkcie nie została jeszcze uzgodniona, a konkretna formuła, pozwalająca obliczyć wymaganą liczbę certyfikatów CBAM, wraz z innymi rozwiązaniami metodycznymi ma zostać ogłoszona przed końcem 2025 r.
Agenda:
Agenda ASEKOL PL (3,3 MiB, 156 hits)
W dniu 3 września 2025 r. w siedzibie Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego w Brukseli odbyło się spotkanie pt. „Cel klimatyczny 2040 – wyzwania i implikacje”, zorganizowane we współpracy z PGE Polska Grupa Energetyczna oraz Związkiem Przedsiębiorców i Pracodawców.
W wydarzeniu wzięli udział przedstawiciele instytucji unijnych, rządu, biznesu oraz kluczowych branż energetycznych i przemysłowych, aby omówić propozycje Komisji Europejskiej dotyczące 90 % celu redukcji emisji gazów cieplarnianych do 2040 r. w porównaniu do 1990 r. Spotkanie prowadził poseł do Parlamentu Europejskiego – Pan Adam Jarubas, a swoje wystąpienia zaprezentowali m.in. wiceminister Klimatu i Środowiska – Pan Krzysztof Bolesta oraz przedstawiciele największych organizacji branżowych.
Jednym z głównych prelegentów był Robert Jeszke, Kierownik Krajowego Ośrodka Bilansowania i Zarządzania Emisjami (KOBIZE) oraz CAKE, zastępca dyrektora IOŚ-PIB ds. zarzadzania emisjami, który w swoim wystąpieniu przedstawił m.in.:
Wśród najważniejszych wniosków z prezentacji znalazły się:
Możliwość zaprezentowania wyników analiz CAKE/KOBiZE, w tak ważnym gronie odbiorców stanowi przykład, że wyniki naszych prac znajdują praktyczne zastosowanie w europejskiej debacie o polityce klimatyczno-energetycznej.
We wrześniu 2023 r. w nieistniejącym już Energy Post ukazał się artykuł dotyczący Europejskiego Centralnego Banku Węglowego (ECCB) autorstwa naszych ekspertów Roberta Jeszke i Sebastian Lizaka. Poniżej publikujemy jego całościową oryginalną treść.
Tytuł artykułu: Addressing Key Concerns in the Debate Over Creating the European Central Carbon Bank within the EU ETS Framework
The European Union Emissions Trading System (EU ETS) stands at a critical juncture as it navigates the path toward achieving a net-zero Europe by 2050. Amidst this transformation, the proposal to create the European Central Carbon Bank (ECCB) has sparked a range of criticisms. Some critics have raised valid concerns about the feasibility, necessity, governance, and potential drawbacks of such an institution. In this article, we address these concerns and highlight the compelling arguments in favour of establishing the ECBB within the EU ETS framework.
Some experts raise doubts about the feasibility of creating a centralized regulatory body, citing the immense scale and complexity of the EU ETS. They argue that effectively implementing and managing a ECCB could prove challenging. It is difficult to disagree with the last sentence of this critic. Yes – introducing the ECCB will be the real challenge for sure. However, it’s worth recalling that the concept of the ECCB is not without precedent. The EU has a history of successfully implementing complex regulatory bodies, such as the European Central Bank (ECB) which is responsible for EU monetary policy and ensuring price stability. Other examples of big central banks are the USA Federal Reserve (FED), the Bank of Japan or the Bank of China. Within the framework of the EU ETS, the creation of an institution analogous in character and competence to these central banks is seen as a mechanism with the potential to achieve goals such as enhancing the efficiency of carbon markets and facilitating the global transition to a low-carbon economy.
Feasibility concerns can be addressed through careful planning and collaboration, especially given the urgency of the period post-2030, the present debate on the 2040 target, and the imperative to achieve net zero by 2050. The lack of clarity on governance can be resolved through comprehensive discussions and negotiations among EU Member States. By involving key stakeholders and drawing from principles of central bank governance, it is possible to establish clear guidelines and decision-making processes for the institution.
Another argument raised in the discussion about ECCB is questioning the dual functionality of future ECCB – ensuring market stability post-2030 and managing carbon removal units. Experts have also doubts whether replacing the Market Stability Reserve (MSR) with a ECCB is a reasonable step. Answering this critic it is worth to indicate that the need for a ECCB arises from the evolving landscape of the EU ETS. As the market moves toward a net-zero Europe by 2050, and with no allowances expected to be available for purchase on the market by 2040, new challenges and uncertainties will emerge. These include extending the EU ETS to new sectors, integrating the new ETS 2 for road transport and buildings into the existing EU ETS, operating within an increasingly limited market, shifts in hedging strategies, and the effects of CBAM implementation. Our CAKE simulations suggest that the inclusion of new sectors into the EU ETS will lead to an increase in marginal emission abatement costs within the trading system, due to more expensive reduction options available in sectors not currently covered by the EU ETS. For example, the price of CO2 emission in EU ETS can achieve about EUR 440 in 2050 under Fit for 55 scenario or even EUR 1000 if the EU ETS covering all sectors of the economy (One ETS scenario). It is reasonable to expect a significant increase in EUA prices compared to their current levels. Such a scenario presents a considerable challenge for the European economy, which relies on a stable CO2 price environment. From our research perspective, we argue that the establishment of the ECCB could play a pivotal role in effectively managing the evolving dynamics within the European CO2 market. Specifically, this institution could adeptly manage demand and supply volumes, thereby mitigating the potential adverse impacts of price volatility.
In light of these considerations, the necessity of the Market Stability Reserve (MSR) becomes subject to scrutiny, particularly given apprehensions about its capacity to release an adequate number of EUA allowances into the market. The recent MSR review indicates that there will be a fixed supply of only 400 million EUA allowances available to market participants. This quantity may fall short of meeting the market’s requirements, potentially exacerbating price instability.
Critics contend that there are significant uncertainties surrounding the integration of removals into the market, suggesting that such decisions should be made through EU policy-making processes rather than by a ECCB. Of course the uncertainties in this case exist. Therefore the ECCB need to provide the necessary flexibility to adapt to changing circumstances. The bank can be designed to work in tandem with evolving EU policy, providing expertise and insights to address uncertainties, ensuring that decisions related to removals are made collaboratively and in alignment with broader climate objectives. We agree that it is essential to carefully consider the types and volumes of carbon removals that could be available for participants in the EU ETS. However, these challenges should be addressed through strict rules regarding quality criteria, baselines, standards and certifications for removals, rather than by the ECCB itself. The role of this institution is to safeguard the stability of the EU ETS, the market, and the overall climate architecture. The ECCB could have the capacity to acquire carbon removals from both European and even potentially in the future, global markets. It could then inject these units into the ETS as demand materializes. In this way, the ECCB could serve as a liquidity provider, ensuring the continued functioning of the EU ETS.
Some experts question the necessity of setting appropriate price targets for carbon allowances without full visibility on the costs of emission abatement. They argue that this could lead to market distortions and investment uncertainties, undermining the effectiveness of the EU ETS. Without full visibility on the costs of emission abatement, setting an appropriate price target could indeed be challenging. Challenges related to EUA price targets can be addressed by conducting thorough economic assessments and leveraging expert input. The ECCB could have mechanisms in place to regularly review and adjust price targets based on data and market conditions, thereby mitigating the risk of price distortions. The role of the ECCB would be to control the market and safeguard situations where technological progress fails to deliver fast enough reductions, leading to soaring carbon prices. At the same time, cheaper options could arise from sectors not covered by the ETS through sinks and removals. Smoothing out price development behaviour would provide EU ETS participants and Member States with greater stability and room for necessary long-term investments. Therefore, the ECCB can be viewed as an instrument designed to uphold stability and liquidity in the CO2 market and could be tasked with overseeing the EU ETS as a whole. This becomes particularly pertinent in a scenario of limited market resources, where the anticipated scarcity of EUAs by the end of the 2030s is expected to introduce vulnerabilities into the market. In such circumstances, the ECCB could play a crucial role in ensuring price stability in strategically important sectors of the EU ETS. It is imperative to proactively address the anticipated price volatility that will coincide with the depletion of EUAs, and the ECCB is well-positioned to effectively manage this challenge.
Critics also argue that delegating important decisions to a ECCB could reduce policy predictability and certainty, essential features of the EU ETS design. We can avoid this by establishing a well-designed ECCB which can enhance policy predictability by providing clear guidelines and stability to market participants. Its transparent decision-making process, based on principles of central bank governance, can provide market participants with confidence in the long-term viability of the EU ETS, ultimately contributing to greater predictability. Up to this point, every mechanism aimed at stabilizing and protecting the European CO2 market from the risks of abuse and speculative activities has not guaranteed right timing and effectiveness (the good example is Article 29a) or leave room for interpretation in terms of their operational methods (similar measures designed to secure price levels in ETS2). The bank guarantees and commits to ongoing and effective market oversight. In an era of uncertainty surrounding fuel supplies and their prices, this can have a destabilizing impact on price behaviour within the EU ETS. As the costs of CO2 emissions rise, this could also discourage the adoption of climate policies within the EU.
While there is skepticism about the actual likelihood of establishing a ECCB in the short term, momentum for addressing climate change is increasing globally. While the short-term likelihood may be uncertain, the need for effective climate policy is undeniable. As the EU ETS evolves and more stakeholders recognize the benefits of the ECCB, political support may grow rapidly over time. It will be challenging to discuss emission reduction levels for 2040, knowing that the costs of reduction will be dramatically increasing. This comes alongside risks related to the pace of technological development, supply chains from outside the EU, and the availability of materials essential for rapid transformation. The European Commission (EC) also recognizes this, indicating that the current focus should be on improving the management of the transformation process and concentrating on the implementation of the massive commitments and plans arising from the Fit for 55 package. This will be a key element in ongoing efforts. Governance is now the ‘sweet spot’ for taking further steps in implementing additional elements of climate policy, such as incorporating removals into the EU ETS. The ECCB concept is not merely a tool – it is a solution designed not only to provide a clear vision of what the EU ETS could look like after 2030, but also to ensure the continued existence of the EU ETS beyond 2030.
In conclusion, the establishment of the ECCB is a forward-looking proposal aimed at addressing the complex challenges of the EU ETS beyond 2030. While criticisms are valid, they can be mitigated through careful planning, transparent governance, and adaptation to changing circumstances. As the urgency to combat climate change intensifies, exploring innovative solutions is essential, and a ECCB can play a vital role in achieving a sustainable, net-zero future.
Reset ustawień
Kontrast
Widok
Czytelność
Czcionka
Znaki
Interlinia
Słowa
Akapity
Deklaracja dostępności
